مهمانی دوره ی ما تقریبن چیست؟

مهمانی دوره یعنی نوشته شدن لیست های مامانم. لیست هایی که می گویند شام چی داریم. مزه چی داریم. چه چیزهایی نباید یادمان برود. به کی باید زنگ بزنیم. کی تازه ازدواج کرده یعنی دیگر شده یک خانواده سوا و باید سوا دعوتش کرد و خرعبلاتی از این دست. بعد دو تا سه روز تمام خرید و شست و شو و پخت و پز و چیز میز قاطی کردن و ساعاتی که بیشتر صرف درست کردن مزه و اردور و پنیر و زیتون و جعفری و پیازچه و کشف و شهود های من و مادرم می شود در سازیدن چیزهای همیشگی مثل سالاد ماکارونی به این بدیهی ای و این که چی را تو چی بریزیم (همان سرو کردن شما شیک ها). که هی می گوید کرفسش کمه مامان. من می گویم نیست مامان. بعد من توجه نکنم ظاهرن اما در باطن اعتماد به نفسم در آشپزی هی گرفتیده بشود. بعد، از ساعت شش این های بعد از ظهر تا شبش شادخواری و بودن با دوستان خانوادگی که گپ می زنند، می خورند، می نوشند و گاهی درمی آیند که سالاد فلان چه خوشمزه ی عجیب است، چی داره؟ که بگویی چیز خوبش سیب سبز است که فاز جدید داده مثلن یا صرفن تمدید گیلاس یا از این بچش یا از اون بریزم برات، مزه ی لوتی خاکه یا حرف هایی در این حوزه... گاهی رقصیدن. تنهایی، دسته جمعی، کردی، شلنگ تخته، جواتی، قهقهه ها. فیلم های ضایع خانگی سال هفتاد و پنج مثلن. بعد شام. شام را ننویسم. خب؟ فکر کن شام مامان من. بعدن لابد یک روزی می نویسم برایتان که یعنی چی که شام مامان من... الان حرفم را بیراه می برد. خودش پست می طلبد. بعد معمولن ژله های رنگی پنگی طبقه ای پر میوه و خامه، کیک بی بی، کارامل، چایی، قهوه، گاهی واسه اهلش یه تمدید لایت می ریزی به قصد دیجستیو ماجرا. کم کم خوابالو شدن. گاهی می بینی یکی غیبت می خورد. روی تختت است. کله پا. بعد می روند خانه شان کم کم. مهمانی دوره ی ما یعنی یک جمع به صلح و صفا رسیده که همه شان می دانند ترتیب این خانه چیست. نه فقط خانه ی ما، خانه ی همه شان همین ترتیب را دارد. ورژنش می شود جور همان خانه ی خودشان اما بیسش یکی است. مهمانی دوره یعنی مهمان هایی که زود می آیند چون می خواهند شب را درازتر کنند. یعنی لازم نیست بنشینی تا یخشان باز شود. یعنی که لِم شبمان دستمان آمده. بس که سفر رفتیم با هم. بس که بزرگ شدیم با هم. بس که قشنگ می دانیم کی ها با کی ها می نشینند. کی سوژه ی شب است. کی امشب یک کم پکر است، سر به سرش نگذاریم. کی را فقط این بار دعوت کردیم و دفعه ی دیگر نیست. کی با کی ماجرا داشته. کی جاش خالی ست. کی سردماغ است، دامن قری فیلان بیسار پوشیده، کی پنج دقیقه ای حاضر شده، جین را کشیده پاش و به ما لطف کرده، کفشش را پاشنه بلند پوشیده و تاپ قرتی تنش کرده. کی دوس دخترش را اولین بار آورده در جمع که باید هی یواشکی شوخی کنیم باهاش. که گرم تر ماچش کنیم که دخترک فکر کند خاطر خواهش هستیم همه مان مثل خودش و ما ناکسانه بخندیم. که حرف های همیشگی بزنیم. که به بحث های همیشگی بزرگ تر ها بورینگ بگوییم توی دلمان. که بعد تر شب شود. بروند. بیایم پستش کنیم. بعد وقتی می خوانیمش شبیه شبی که گذشت نباشد اما یک شمای کلی مشابه داشته باشد... که عنوان بزنی مهمانی دوره ی ما تقریبن چیست؟

درس عبرت نمی گیرم یا عالم هپروت خودم اقلن اریجینال است یا ی ِی ِیِ.

من یک عدد نق دارم. باید که زده بشود. موضوع این است که من می خواهم قدر همین روزهای رفته از زندگی م درس عبرت گرفته باشم. درس عبرت که زوری نیست. هست؟ من همینی را که تا الان بلد شدم را هم زیادی می دانم. اصلن به نظر من درس عبرت بدترین جای زندگی است. مثل یک پکیجی ست که انتخاب می کنی که بخری، بعد حالا یک درس عبرت هم رویش نصب است به عنوان حجم دهنده ی ماجرا اما یک چیزهای جالب تری هست که در واقع اصل جنس است. که وادارت می کند همین و درست همین پکیج را برداری میان این همه بازار متنوع پر هیجان و با خودت دو دو تا چهار تا کردی دیدی خب سگ خور درس عبرت هم می گیرم روی همه ی این ها. می ارزد به بقیه ش احتمالن... وگرنه به نظر من هدف والای هیچ چیز، به ویژه زندگی درس عبرت نمی تواند باشد اصلن. بگذارید شخصی تر بگویم. من هیچ دنبال درس عبرت نیستم. اذعان می کنم دنبال چیزهای احمقانه ی زیادی هستم اما این یک قلم جزئش نیست. درس عبرت به نظر من کارکرد نوشداروی بعد از مرگ سهراب دارد. اصلن فکر نمی کنم ارزشی بیشتر از این دارد. نمی خواهم تصور کنید به تجربه اصالتی قائل نیستم ها. اتفاقن برعکس، من بنده حلقه به گوش تجربه شخصی ام. من کلی هوادار تاریخم ولی حساب درس عبرت از تجربه و تاریخ جداست. هدف نهایی تاریخ و تجربه درس عبرت نمی تواند باشد. خیلی مسخره است اگر باشد. خیلی خواسته ی بی اصالتی است. بعد من می خواهم از دست این جماعت درس عبرتیان نق بزنم. یادشان می رود لامصب ها اصلن که خودشان هیچ درس عبرتیستیک نبودند. هی ما را گیر آوردند که بعله درس عبرت. این درس عبرت هم که می گویم می خواهم حواستان باشد لامصب چقدر کلیشه است. درس عبرت. درس عبرت. چهار تا اسم خوشگل تر برایش پیدا کردند. ما هم که گوش دراز پشت مخملی... دمت گرم بابا! برنده شدی! باهوش خودتی که داری متنبه می شوی دائم از زندگی ت. جمع کن بابا.

رفیقمان دنیا (ع) فرمودند که: "در زندگی سنگ هایی هست، ذاتاً برای سَر را خوراندن به." که ناشی از چیست؟ درس عبرت نگرفتن. بعله.

سلام آذین بانوی لحظه ها. کاش بشود آنی که باید بشود برایت... این بود نق من که توی نامه برقی برایت نوشتم که دارم می نویسمش. الان این جمله ی آخرش است: خوب یا بد، ما آدم های درس عبرت نگیریم... همینیم.

نوستول عُمقیَن کلاه قرمزی

کلاه قرمزی یعنی اولین باری که من شماره تلفن داده بودم توی مدرسه به یک دختری که اسمش آوا بود. من دبستانی بودم. عصر بود و مشق هام را پهن کرده بودم جلوی کلاه قرمزی. گمانم داشتم ریاضی هام را حل می کردم یا مثلن حل می کردم چون در واقع محو کلاه قرمزی بودم. مداد قرمزم هم که هی تف می زدم بهش که لب هام سرخ بشود و ضمنن بهتر بنویسم را خوب یادم است که داشتم می تراشیدم. یعنی این لحظه را که دارم می نویسم که رینگ تلفن می آید، احتمالن مداد را به تعبیر آن موقع تراشونده (!) بودم چون دقیق تر اگر بخواهم تصویر سازی کنم، آشغال تراش ها را یادم است، نه فعل تراشیدن را. تلفنمان زنگ زد. بابام برداشت. گفت آوا جان لاله داره کلاه قرمزی تماشا می کنه. - خوب یادم است که این را بلند گفت که بشنوم (لابد که اگر می خواهم، بگویم نه، حرف می زنم!)- می شه نیم ساعت دیگه زنگ بزنی؟ شوخ هم بود. گفت مگه تو کلاه قرمزی نگاه نمی کنی آوا جون؟ من که شهید. من که مرده که آوا دفعه اول زنگ زده، چرا این جوری می کنی! آی باباها از دست شماها! نمی توانید. گمانم نمی توانید شدت هیجان من را تصور کنید. اصلن نمی دانید که شماره دادن چقدر کار مهیجی بود. من یادم نیست دقیقن چندم بودم. اما به نظر خودم بزرگ بودم کلی. آن قدر که شماره مان را نوشتم توی کاغذ دادم به آوا، شماره ش را گرفتم که مشق هامان را از هم بپرسیم. برایم خیلی جالب و عجیب بود این کار. بعدتر، یعنی شاید دو سه سال بعد بود که یک دوستی داشتم به اسم سحر که پای تلفن با هم درس می خواندیم به مدت دو سه ساعت... آن موقع اولین بار بود که دوستم زنگ زده بود خانه مان. اما خب داشتم کلاه قرمزی می دیدم. خیلی مهم بود. نمی شد آدم برود تلفن احمقانه ی آوا را جواب بدهد که! من باید می فهمیدم کلاه قرمزی چی دارد به ژولی پولی می گوید! این طوری من اولین بار با جهان خارج ارتباط برقرار نکردم و همه ش تقصیر آقای طهماسب و جبلی بود.

بعدها که توی صف سینما برای کلاه قرمزی ایستادم، دوزاری م بهتر افتاد که گنده تر از من هم تماشا می کند. مال بچه ها نیست فقط! که پسر دوست بابام هم حتی آمده بود سینما که ببیند. که نه تنها بزرگ بود بلکه اصلن بهش نمی آمد بخواهد آن را ببیند... اما با عشق آمده بود! نفس عمیق نگارنده در سنین نوجوانی(!) که احساس حماقتش را شریک شده! و می دانید امروز که با همه ی اعضای بالای بیست و یک سال خانه با عشق تماشا می کنیم، بدیهی می دانم که کلاه قرمزی شدیدتر از این حرف هاست... حالا که نگاه می کنیم و هنوز بدجور غش ِ ختده ایم همه مان. حالا که ریمایندر می گذارم که یادم نرود نگاه کنم...

خسته نباشید آقای طهماسب. آقای جبلی جان. نه که نوستول باشد فقط. نه! ما می میریم از خنده هر بار. بی وفا! شکلات بده خوف! اکشال نداره! دستم به سرم نمی رسه!شکلات می خوام! من همون خانوم حامله هه ام که پارسال اومد خونمون! سمنو بده! ویار سمنو دارم! این بچه که نمی فهمه! سمنو می خواد! و نه فقط خود جنس قرمز کلاه خان! شما برو تو بحر پسر خاله! آخه لامصب! چی گفتی؟ یعنی همان چی گفتی ش بسه برای این که عالی باشد! بعد همه ی این ها را ول کن. مدلی که وول می زند فسقلی لامصب که یک جا بند نمی شود که آقای مرجی آقای مرجی می گوید و دست هاش را تکان می دهد... یا همان توی شکم آمدن پسرخاله! اصلن قربونش برم من! خیلی خوبه. خیلی. یعنی از اول تا آخر من روی زمین نشسته ام جلوی تلویزیون به فاصله ی بیست سانتی متری، در حال قربون صدقه ی لامصبش رفتن. همین. یعنی من همان لاله هستم که نمی توانست از جلوی تلویزیون جم بخورد اولین تلفن زندگی ش را جواب بدهد، وقتی داشت این را نشان می داد. که فرداش توی مدرسه با احتیاط به آوا گفتم تو کلاه قرمزی نمی بینی؟ یادم نیست چی گفت و هر چی گفت ما را دوست تر کرد و من الان فکر می کنم چه بابای بامزه ای داشتم که به دختره گفت مگه تو کلاه قرمزی نمی بینی که چنین وقت بی موقعی زنگ زدی (در لفافه البته!).

بعله. این طوری است حکایتی که بر ما رفت و می رود با کلاه قرمزی. که حتی قبل از این که دوباره نشانش بدهد و بالا بیاید، که همه یادشان بیاید لحنش را و از آن بهتر استدلال هایش را، من موقع حال و احوال، سر دماغ که بودم، می گفتم خوفی؟ یعنی می خواهم بگویم کلاه قرمزی موجودی است این قدر عزیز. این قدر در ته ته ته دلم عمیق شده. این قدر محشر است. دست مریزاد آقا! چیزه ببخشید آقاها!

هشت هشت

امروز هیچم هیچ شنبه است. الان خیلی موقع باحالی است. تا چند ساعت دیگر هم همین طور باحال است. از نظر تقویمی الان سی اسفند هشتاد و هشت است. تا چند ساعت پیش سی اسفند هشتاد و هفت بود. پس می فهمیم که امروز هیچم هیچ شنبه است. همه کاری الان مجاز است. هر خریتی که مایلید. بعدن نمی توانید بگویید کی این کار را کردم. خب وقتی آدم نتواند بگوید کی یک خریتی را کرده، خب پس شاید خیلی مزه بدهد ها! بنابراین من که هیچ خریتی در دسترسم ندارم و سخت آدمی هستم خانوادگی، شما را بشارت می دهم به خریت بی پایان اگر شرایطش را دارید. بروید و بکنید و کامروا باشید. هیه.

من هم می روم خانوادگیت کنم. بعله. مرسی. سال نوی شمام مبارک... خوبم. خوبم. قهوه یا چایی؟

گفتم ای عشق

من از چیز دگر می ترسم

گفت آن چیز دگر نیست

دگر هیـــچ مگو

هی فکری ام که باید بردارم یک چیزی بنویسم که بیخودی این سال عجیب را تمام نکرده باشم. هی فکر کردم من بدهکارم به آخرین شب. دو کلمه ای بدهکارم.

خب.

این یک کلمه.

این دو کلمه.

الان تمام شد؟

دِ نه دِ! تمام که نشد. تمام که نمی شود.

...

بگذارید بنویسم.

...

جریحه دار شدم.

...

می دانید چقدر سختم است که این را بنویسم؟

نمی دانید...

شش ماه است که جریحه دارم و نتوانستم خودم را از این جراحت نجات بدهم.

جراحت بد کوفتی است.

تمام این روزها خواستم ننویسم. نگویم. بی تابی نکنم. تظاهر کنم نبوده. نشده. نیستم.

اما امشب، بالاخره صاف و روشن و بی حاشیه می نویسم. می نویسم که بدانم هستم. بوده. شده. و نرفته.

جریحه دار شدم. زیـــاد. جوری که هرگز جریحه دار شدن را این طور نشناخته بودم. آن قدر که بلد نیستم خودم را خوب کنم. آن قدر که دیدم فقط بلدم انکار کنم غمش را.

گمانم حالا دارم می نویسم که انکار نکنم.

که خیالی ام شاید اگر انکار نکنم، این بغض تمام می شود. که این تعجب را کنار می گذارم. که این را می پذیرم که آدمی هستم که نفهمیدم یک جاهایی از زندگی م را. که لابد (که حتمن) جاهایی را بد بازی کردم.

بین خودمان هم بماند، من به خودم حق می دهم. من چه می دانستم این جور از همه طرف به من حمله می کند. من چه می دانستم که مهربان نیست. نمی توانم تظاهر کنم که می شناختم این زندگی را. چون می دانید وگرنه مرض که نداشتم. داشتم؟

تا جایی که می دانم، نداشتم.

نمی فهمیدم. نمی خواستم بفهمم که چیزها به معنی آشکاری بیرون خودشان اشاره می کنند. من نمی خواستم ببینمشان بس که دوست نداشتنی بودند. که یک جاهایی از زندگی را برداشتم و هی سرم را صاف روبروی همان جاهای خوبش نگه داشتم. بس که نمی خواستم ببینم چه زندگی های دیگری هم دارم. که آن قدر همان نقطه را نگاه کردم که حوصله روحم سر رفت. که روح آتشین مزاجم دستم را گرفت و برد و بقیه زندگی م را نشانم داد. که من سرد مزاج لگد زدم به خوشی ها. که دیدم وقتی یک قدم بیرون می گذارم، جهان به انضمام ما یحتوی ش صد قدم درونم می آید. که هیچ دستورالعملی نیست برای این که وقتی جهان به آدم حمله می کند، آدم چطور می تواند خودش را از فشار وجود نجات بدهد. که کسی نگفته بود این همه سخت تر است زندگی. که هر چه سرت را به طاق بکوبی، این در و آن در بزنی، ولت نمی کند. که برمی دارد آدم را جریحه دار می کند و می رود. که بعد در سکوت تماشا می کندت که چه خوب غمگینی. چه خوب تظاهر می کنی. که تماشا می کند تا وقتی از در انکار درمی آیی، خودت را به کشتن می دهی که تمام کنی ولی تمام نمی شود و توی احمق نمی فهمی. نمی فهمی که فقط باید قبول کنی. سلام عزت الله خان. شما بودی که می گفتی: "می دونم به قلبت ریده شده! ولی باید قبول کنی!" بعله آدم قسمت اول را می فهمد اما قسمت دوم را قبول نمی کند. می بینی؟ می فهمی اما قبول نمی کنی. هی دست و پا می زنی که نه این چیزهای آشکار که همگی حاکی از گندی ست که به زندگی ت خورده به چیز آشکاری اشاره نمی کند. این سیب ها تمامن گلابی ست. ولی نیست جانم. انکار که می گویم همان قبول نکردن است. همان است که جفت پاهایت در یک کفش که سیب نیست و گلابی ست.

ولی باید قبول کنی...

به خود جریحه دار عزیزم، به خود خیلی عزیزم می گویم که اقلن این را فهمیدم که باید قبول کنم تا تمام شود. بعد می ماند قبول کردن. یک پله رفتیم جلو. اصلن یک پله نه. بگو یک قدم مورچه ای. من راضیم اگر واقعن رفته باشم. اگر به قول یارو نیفتم تو لوپ. که یک جایی بکشم بیرون از این لوپ لعنتی جریحه دار بودن. مظلوم بودن. که واقعن نقشم این نیست. این یک قلم را می دانم. این را می دانم که باید از چیز دیگری بترسم نه اینی که حالا دارم می ترسم. حالا شما هی بگو آن چیز دگر نیست.

سرکاری ها- دو یا نپالا یا آدمی که منم

خـــب. خـب. خــب.

گاهی یک کاری می کنی. یک کاری که هیچ شبیه تو نیست. شبیه خودی که بودی، نیست. بعد حالت هم هیچ بد نیست که کاری خلاف تصور رایجت از خودت انجام دادی. انجام دادی رفته پی کارش. ساده هم بوده. یعنی در مغزت خیلی سخت تر بوده ولی وقتی انجام دادی چه بسا راضی هم بودی. جالب هم بوده. چیز خاصی هم نبوده. یکی شدی از هزاران. هزارانی که نبودی پیش از آن. گیرم اخلاقانه نیست د وی ایت ایز سپوزد تو بی. ولی کردی آن کاره را. چیزی هم نیست ها. هی دارم تاکید می کنم که چیزی نیست (لابد هست!). بعد دلت می خواهد این کارت توی مغزت کپک نزند، بعد برمی داری این را برای یک کسی که رفتار ژنریکت را می شناسد، می گویی. بعد بس که تعجب می کند، می پالایدت!

بعد هی می پرسد حالا خوبی؟ حالا چطوری؟ آخه چی شد یهو؟ بعیده... عجیبی... غریبی... حالا خوبی؟ دوباره یک ساعت بعد درمی آید که لاله بهم بگــــو. چطوری؟ واقن چطوری؟ خوبی؟ حالا می خوای چه کار کنی؟ ... خب تو با خودت فکر می کنی چطورم؟ می خواهم چه کار کنم؟ بعد خب فکر می کنی معمولیم. چطور باشم؟ چه کار می خواهم بکنم؟ سیرم. ناهار خوردم. دارم یک کارت پستال طراحی می کنم. کاری ندارم. کاری نمی خواهم بکنم. چای هم خوردم چون لیوانم خالی ست. یادم هم هست که خانم همکار پرسید چای می خوری بریزم، اما یادم نیست کی خوردم ولی وقتی خالی ست، حتمن خوردم دیگر. بعد هم که لیوانت را نگاه کردی یاد "هَردِم؟ داغ بید؟" افتادی. یک لبخند کجکی هم زدی که برای شما جک شده، برای ما خاطره ست! اما چون کامل جک را یادت نیست تعریف نکردی برای کسی. فقط ارغاصم جک را یادته. بعد نمی شود که بیایی یک باره تالاپ آنجاش را تعریف کنی. پیش زمینه دارد که حالا یادم نمی آید. اصلن تالاپ هر چیز و چکیده ی هر چیز و خلاصه هر چیز و چیز هر چیز، چیز خوبی نیست. باید همه ی چیزهای دیگر هر چیز را گفت جز چیز آن چیز. این روشی است که کار می کند. می دانید؟ اصلن نه! من نمی گویم چیز هر چیز مهم نیست. به هر حال به اندازه ی چیزش مهم است اما ارزشش بیشتر از چیزهای دیگر هر چیز نیست. اصلن به نظر من - که خب خودتان می دانید آدم جزئیاتم- چیزهای دیگر چیزها خیلی خیلی مهم اند. احساس می کنم چیزهای دیگر چیزهاست که چیزها را می سازد نه فقط چیزش.

متوجهی که؟

و پست هایی هست که هر پاراگرافش با یک "و" شروع می شود...

و خوشی هایی هست گاهی. خوشی های استرس آخر سال برطرف کن با دردی. که اگر بخواهی توضیح بدهی که من از فلان دردی که به جانم شد خیلی خوشحال و رها شدم، کسی نمی تواند با هیچ منطقی قبول کند که چطور/ که لامصب آخه چطور دردی به جانت می شود و خوش می شوی... اما می شوی.

و خوشی هایی هست گاهی. که در می آید ندید بدید بازی در نیاری ها که کجا بودی تا این وقت و تو مقاومت نداری. نداری عزیز من. اصلن باید یکی بردارد بنویسد در خدمت و خدمت و خدمت ندید بدید بودگی. که یک عدد پنج ممیز یکی اورلاندوی تو را می کند هیجان انگیز ترین چیز جهان. که بر می داری با ذوق نگاه می کنی، می بینی چه بنفش های اینترنال و چه بسا به ندرت اکسترنال خوبی. چه همه، چیز برای یاد گرفتن. چه همه کاتالوگ برای خواندن. فکری می شوی که چه قدر، چه قدر کارتن هایی که بوی نویی می دهد خوشمزه است.

و خوشی هایی هست گاهی. خورشت کرفس و جعفری و گوشت هایی که مادرت خلاقیت به خرج داده با اندازه های جالبی خردشان کرده که شبیه هیچ وقت دیگری و هیچ غذای دیگری و هیچ کرفس و آب و سبزی های ریز ریز دیگری نیست. سلام بر لوبیا پلو.

و خوشی هایی هست گاهی. هست که آخرین صفحات گری کوپرت را در الف، زیر کرسی بخوانی، بلمی، قلیان بکشی، دود ها را ول کنی به هوای خالی (این جا مراد نگارنده این است که با زور فوت دودها را بیرون نکنی از دهنی ، دماغی، جایی (!). دهنت را باز کنی، دودها خودشان به آهستگی بروند بیرون) و فکری باشی که آیا از این شرایط آرمانی تر هست برای تمام کردن کتابی؟

و خوشی هایی هست گاهی که یک صبح تا ظهر را غش و ضعف کنی با خواهرت که پایتان را کردید در جوراب آرایشگر جماعت و حاصلش موهایی باشد که به قول خواهره، های لایتش معنوی شده. چون اصلن دیده نمی شود بس که با محافظه کاری جلو رفتید. مهم این است که ما می دانیم که سعی کرده بودیم موهامان را های بلایتیم. گیرم دیده نشود. مهم عمریه که به پاش صرف کردی (دیالوگی نخ نما در مغز من). و های لایت ها گاهی مصداق آیین ذن هستند که اول که هنوز نمی دانیش، کوه، کوه است رود، رود و درخت، درخت. بعد در طول پروسه ی های لایت دیگر کوه، کوه نیست. درخت، درخت نیست و رود، رود! بعد از اتمام های لایت و شستشو و ریختن تمام فویل ها توی دستشویی می بینیم که باز کوه، کوه. رود، رود و درخت، درخت می شود اما درون شما چیزی عوض شده. (غش ِ خنده ی آدم و خواهره)

و خوشی های هست که گفتنی نیست و نوشتنی نیست.

و غم هایی هست که با تایم هیلزیده نمی شوند.

و آدم یاد می گیرد که چند ده خط از خوشی ها بنویسد، دو خط از آن ها...

و عید ِ لامصب نزدیک است.

و من یادم به این است که بالاخره آن عیدی که می خواست نباشد، آمد.

و نیست.

سرکاری ها- یک

خب. باید برایتان بگویم که من آدمی بودم که خدافظ گری کوپر را نخوانده بودم. یعنی جز خوشبخت هایی بودم که نخوانده بودم به تعبیر سارا لابد. هنوز هم دلم نمی آید تمامش کنم. هی سعی می کنم یواش بخوانم. همه ی شوخی ها را بفهمم. یک هو توی تاکسی قهقهه بزنم بس که خوب است. بعد بگویم من همین بغل پیاده می شوم و بقیه راه را پیاده گز کنم. آبرو که نداریم. بعد توی پیاده رو چنان لبخند پت و پهنی بزنم که هر کسی رد شود چیزی بار آدم کند. بس که تا لبخند به لبت است یعنی بعله! بفرما شما؟ جانم. ما هستیم. فلان این ها...

بعد این کتاب شد کتاب روزهای زوج. یعنی کتاب تاکسی ها. ون ها. شب های ولو شدن و غش توی رختخواب. از این ها که ده دقیقه می توانی کتاب را بخوانی بعد بی این که چراغ را خاموش کنی، می میری.

شد کتابی که توی تاکسی نشسته بودم و می خواندم. بعد یک هو از مغولستان خارجی غش ِ خنده بودم یا ماداگاسکار یا کارکرد چوب اسکی های محافظ و یارویی که هی قطار سوار می شد و ... گفتن ندارد به نظرم که از کجاهای دیگرش... جای جای این کتاب پر از شوخی ست. یعنی اگر یک صفحه را می خوانی، نمی خندی، بدان که شوخی ِ را نفهمیدی. این طور کتاب خوبی ست.

از این ها که دردت می آید لابد یک جا. لابد یک جایی هست که می دانی می شود گفت من آدم کشته ام که یارو دست از سر عاشقی و پابندی با تو بردارد. که من قبل تر هم می دانستم رابطه یعنی وزنه. یعنی پایت روی زمین. نمی خواهی روی زمین باشی، باید ول کنی بروی. اگر هست. اگر می دانی آخر ماه چقدر پول داری / باید داشته باشی خب پایت روی زمین است دیگر. بد هم نیست. چه می دانم... که به خودت بگویی من همین قدر، همین ِ همین ِ همین قدر احساس خاک بر سر بی وفایی دارم.

این ها را می نویسم که ننویسم از عذاب وجدان دارم به مقام رفیع شهادت نائل می شوم. که کاری هم نکردم / نمی کنم که عذاب را به چیز دیگری تبدیل کنم. حالش را هم ندارم. خابم هم می آید. می گویم آن قدر خابم می آید که حال ندارم واوش را بنویسم.

پ.ن

سرکاری ها پست هایی ست که نوشتنشان بیشتر از چهل دقیقه وقت نمی گیرد. می شود قبل از ناهار سرکاری ها نوشت احتمالن.

تو روح داری؟

نــــــــه!

تو روح داری؟

فلانیدم تو روحت... (با لهجه ی جنوبی، عربی، آبادانی، دزفولی.. چه می دانم یه همچین چیزی)

داشتم تمام سعی م را می کردم توی راه که یک پست بی روزن درباره دکمه سردست های مرد جوان پاجرو سوار و پرت شدنم توسط دکمه سردست هاش به جعبه جواهری که گنج بچگی م بود، بنویسم. بنویسم که بابام دکمه سردست های معرکه داشت. یعنی لابد هنوز هم دارد اما من در طول زندگی مان ندیدم دست کند. گمانم توی یک عکسی دیدم. این هم گمان است. سندش را ندارم. لابد بگردم پیدا می کنم. اما نشد. یعنی نشد این را بنویسم، در عوض این شد که شد.

به جای دکمه ها فهمیدم که باید بنویسم روح دیوانه ای دارم. این را نمی دانستم. یک دوستی دارم که این روزها تمام روز را پیش هم نشسته ایم و می کاریم و او متوجهم کرد که چقدر روحم دیوانه است. عمدن هم این کار را نکرد ها. من به تدریج با روش های استقرا و استدلال و این ها فهمیدم چون نمونه ی روح های دیوانه را ناخودآگاه نشانم داد. حالا مطمئن هم نیستم آن چنان. خب... ولی شناسایی یک روح دیوانه به نظر آن چنان کار غریبی نیست. هست؟ لحظه ای که دست از انکار برداری درباره دیوانگی و نگویی دیوانه نیستم، دیوانگی با تمام نرمی و بوالهوسی و تنانه گی و نژندی ش می نشیند جلویت با انگشت شیر را توی قهوه هم می زند و یاد این می افتد که رفیقی گفته شیر در چای و قهوه مثل بمب شیمیایی است به شرطی که بگذاری خودش هم بخورد و هم نزنی. حالا چون دیوانه ای، لابد با انگشت داری هم می زنی نمی گذاری بمب شیمیایی بشود... بعد هم انگشت توی دهن تا بند انگشت دوم. لابد داغ هم بود کمی.

خیال می کردم عیبی ندارد. دلم می خواست عیبی نداشته باشد اما دارد چون بعدتر فهمیدم روحم دیوانه مخفی است. یعنی از این روح های دیوانگی شوآف ندارم. با تقریب خوبی آدم ها فکر می کنند نه تنها روحم دیوانه نیست بلکه سربه راه است یعنی لعنتی خودم را هم به اشتباه انداخته بود. خیال می کردم از این روح های مظلوم نرم و نولوک است که رضایتش دوچرخه سواری و باد در موها باشد... نیست. وحشی ست. عبوس است. بداخلاق است. تند و تیز ترین زبان ها را دارد. صاف یارو را می زند، همان جایی که نمی خواهد بخورد. همان جایی که یک بار نشانم داده که کبود است. صاف همان جا را فشار می دهم. نه مثل یک آدم کرمالوها - سلام فلانی. می خوانی هنوز ؟_ نه! مثل یک وحشی قوم بوربوری. مثل کسی که می خواهد از همین کبودی یارو را ناکار کند. با پنبه سر بر است اصلن. بی رحمانه ست روحم.

از این هایی که قیافه ش فروتنانه ست بعد آن زیر میرها دارد قضاوت می کند همه را. همه را ها. همه را. از این هایی که گاهی نمی توانم جلوی پوزخند روحم را بگیرم به خانم حامله ای که موهایش دارد می ریزد توی آرایشگاه و کماکان تا کمرش است و زیر داغی سشوار نشسته با شکم گنده و می گوید شوهرم موی کوتاه دوست ندارد. بعد دو برابر لب واقعیش یک لب سرخ کشیده و لابد شوهرش لب قیطانی ش را هم دوست ندارد. روحم به این پوزخند می زند که من هم یک زمانی غذاهای تند دوست نداشتم، حالا دارم. نه زیاد ها ولی نه کم. که واژه نامه هنر شاعری (!) به نظرم کتاب خنده داری نیست.

همین.

چگونگی خر زمان فروش

بعضی وقت ها مثل الان است. باید می نشستی هزار کار عقب مانده می کردی. باید می نشستی درس هات را می خواندی که امتحان را ناپلئونی بپاسی فقط، باید تلفن را برمی داشتی یک زنگکی (حتی زنگ هایی) می زدی، باید قولی را که دادی، انجام می دادی اما نمی خوانی... نمی زنی... نمی کنی... همه از تو دلخورند. کاری نمی کنی که نجاتشان بدهی که دلخور نباشند. گاهی آدم حوصله ندارد. حوصله خودش را هم ندارد. نباید از چنین آدمی توضیحی خواست. چون ندارد. در زندگی آدم گندهایی هست که باید زده بشود. درس هایی هست که باید خوانده نشود. کارهای عقب مانده ای هست که باید عقب تر بماند. عذاب هایی است که باید در حوزه وجدان باشد.

چه کسی گفته برنامه ی من این است که در زندگی م گندی نزنم؟ چه کسی گفته آدم خوبی هستم؟ نیستم. گند می زنم. این جور آدمی هستم که گند می زنم. افتضاح.

من بدجوری به شک افتاده ام. وجدانم ناراحت است. در زندگی کارهایی هست که نمی توانی بکنی، نمی توانی هم نکنی. قضیه همان پای سیب شل سیلور استاین است که بخوری می میری، نخوری هم می میری. پس بخور. د بخور! گاهی هم لابد نخور. چه می دانم...

طبق محاسبات من اگر پنج ساعت به یکی از دو روز آینده اضافه می شد من به همه ی کارهام می رسیدم. طبق محاسبات من اگر یک سال هم لای دو روز آینده تزریق می شد، من اگر نمی خواستم، انجام نمی دادم کاری را. اگر بخواهم حتی کلن چنانچه دو روز آینده نیم ساعت بود، لابد انجام می دادم... کما این که بوده... دیدیم... شده... کردیم... کردند...

آخرش گفت ظهر پنج شنبه چی؟

گفتم شاگرد میاد.

گفت تو یه آدم خر زمان فروش هستی... تمام زمان هاتو فروختی.