خودشو زده به پوست کلفتی...

گودر، شهر بی دفاع

خب برای منی که این روزها حوصله ی خودم را هم ندارم، گودر یک شهری است که هست. که حوصله ش را دارم. یک شهر خوب انگیزی که می توانی بروی بنشینی یک گوشه ش، تماشا کنی که بچه ها از سر و کول هم بالا می روند. گاهی بپری وسط از سر و کول کسی بالا بروی. گاهی سر به سر کسی بگذاری که عمری در عالم واقع سلام معمولی ای هم باهاش نداشته باشی. که ببینیش، احمقانه ترین لبخندهات را تحویل می دهی اما آن جا شوخی های تا بناگوش سرخ کنی شاید حتی باهاش بکنی. خوبی گودر مثلن این است که برای آدم چون منی که حاضر جواب نیستم و حاضرجوابی روی مغز و ملاجم است، فرصت خوشمزگی ایجاد می کند، فرصت حرف های خوشمزه ی بیخود زدن. فرصتی که در روزهایی که می گذرد، نیست. فرصت بیخود بودن و این بیخود بودن، نمی دانید چه فعل والایی است. که سرت را تکیه می دهی به پشتی صندلی ت هارهار می خندی به همه ی خزعبلات. بی دفاعی ش اما می دانید کجاست؟ این جا که هر لحظه چون منی و تویی ممکن است ترکش کند. که فقط یک صبحی خیلی ناگهانی آدم نخواهد بازش کند. بعد در مقابل این از دست دادن بی دفاع است. مثلن آیدا هزاری هم بگوید بامی کوشی؟ کجایی؟ دلتنگی... خب دلش نخواسته دیگر. در گودرش را برای حرف زدنی باز نمی کند. یا بی دفاع است مقابل تمام ساکت ها. که می خوانند و می روند. یا بی دفاع است از همه سهمگین تر در مقابل جدی ها. خب جدی بودن یک جای مهم و جدی زندگانی ست. کاریش نمی شود کرد. در زندگانی واقعی این ماییم که در مقابل جدیت بی دفاعیم. اما خب آن جا ما داد بیداد می کنیم که جدیت برو اون ورتر از پیشم و جدیت خودش می فهمد که ما خسته تر از آنیم که بخواهیم ایستادگی کنیم. این می شود که توی گودر می رود آن ورتر. بعد یک روزهایی در گودر را باز می کنیم، بی تربیتی می کنیم. تف می کنیم. یک روزهایی باز می کنیم، گریه زاری راه می اندازیم. یک روزهایی باز می کنیم، شعر می نویسیم. کد می دهیم بلکه عاشقمان بیاید بخواند، بفهمد که مثل خر قطبی می میریم برایش. گاهی سعی می کنیم دوستی های تازه کنیم. دوستی های بی مسئولیتانه. از این ها که با همکارهات معمولن داری (حالا یک قلم همکار نزدیک شما استثناست). که می روی، پانزده روز عید را می روی، نمی بینیش و به هیچ جات نیست. حالا هی بپر بالا پایین که ما تو خواب همیم تو گودر. من هم می گویم قبول. ولی قبول نمی کنم که مثلن من مقابل تقی و شوکت در گودر مسئولم. چون از دل خودم خبر دارم. می دانم نیستم. می دانم دوستشان دارم. زندگی شان را دنبال می کنم تا جایی که می نویسند اما مهندس خسته حرف خوبی زد. من چیزی را می خوانم که مثل تلفن زدن به دوستم باشد. تم چیزهایی که می خوانم همان است. همین است یعنی. جایی که ایست بدهند سر خر را بی اصرار کج می کنم. می روم. اصرار مال جای دیگری ست. من این جا اصراری ندارم به کسی بکنم. می بینم فلانی کاش دیوانگی کند، صاف می روم می گویم دیوانگی کن د لامصب. می تواند قبول نکند. صادقانه بگویم من حتی نمی دانم دیتیلش چیست. حسم این است که کاش دیوانگی کند. می گویم و تمام. هستم فقط (راجع به کلیت ماجرا حرف می زنم. خرفت نشوید بیایید استثنا توی چشمم کنید ها). همین "هستن" گاهی برای من وقتی از طرف دیگری اتفاق افتاده، آرام شدم. یعنی می خواهم بدانید این طوری ست که خبرنامه ها را نمی خوانم. نمی خواهم که بخوانم. که این بی دفاعیش. این بی شکلیش برای من خوب و لازمه ی حالم است. هم حالم هم حالم. که باور کنید همان قدر که برای من خوب است برای کسی که می خواهد تمام خبرنامه های جهان را بخواند خوب است. برای کسی که می خواهد همیشه جدی باشد. کسی که همیشه می خواهد متفاوت باشد. کسی که می خواهد هنوز حکم قطعی ندهد به جهان هستی...

پ.ن

اگر نخواندید، گودر، جشن بیکران را بخوانید.

کف پای آدمیزاد می خارد گاهی در خیابان.

توی یک ون سبزی نشسته بودم و هیچ چیز غیر معنوی تر از این نبود که کف پایم به طرز اسفناکی می خارید. فکر می کنید توی ون شروع به خاریدن کرد؟ خیر. از در شرکت که آمدم بیرون شروع کرد. بعد می خواهم توجه کنید به این که خاریدن کف پا به خودی خود امر خنده داری ست برای من اما وقتی توی خیابان با عجله و تنهایی دارم راه می روم بیشتر چیز احمقانه ای می شود تا خنده دار. بعد من تمام کارهایی را که می شد برای خودداری از درآوردن کفش کرد و کف پا را خارید، کردم. راه می رفتم هی پای راستم را می کوبیدم زمین. بعد منتظر چراغ عابر پیاده بودم مثل گاو که می خواهد حمله کند، سمش را می کشد زمین، لب جدول را ول نمی کردم. بعد خب فکر کنید آدم های دیگری هم منتظر بودند تا چراغ سبز شود، بعد یک دختره ای بود هی عاقل اندر سفیه نگاهم می کرد. من هم هی عملیات نجات خارشی را متوقف می کردم و به چراغ نگاه می کردم بعد با مزه بود چون من که به چراغ نگاه می کردم او هم به چراغ نگاه می کرد بعد من باز کف پام را می مالیدم به جدول. بعد باز من را نگاه می کرد. بعد من بس می کردم کف پای خود به جدول مالی را و چراغ را نگاه می کردم. یک وضعی... بعد می خواهم بدانید وسط خیابان شلوغ یک خنده ای من را گرفته بود که خدا می داند. بعد هی زمین را نگاه می کردم. هی می گفتم درسته که خنده داره ولی احمق به نظر می رسی. نکن. نکن. به یک چیز غم انگیز فکر کن... خلاصه ( آدم باید بلاسه (پیرو آقای مقدم چایی رو بذار دم)) سرتان را درد نیاورم. نشستم توی ون گفتم به به از این بغل ساق کفشم هر طور شده می خارمش. بعد یک خانوم طلایی نشست سمت چپم. یک آقایی نشست سمت راستم. خب من به خودم گفتم یک کمی بنشینیم با هم صمیمی بشیم بعد من انگشتم را بکنم توی کفشم! خب تا صمیمیت مورد نیاز حاصل شود من داشتم به کوه نوک ممه ای (این یک کوهی هست که همیشه می بینم. بعد واقعن نوک ممه ای ست. یعنی یخ کرده ش (دلتون نخواد!). ببخشید ولی واقعن من نمی توانم بگویم به هیچ چیز دیگری شبیه است. فقط می شود گفت یک کوه نوک ممه ای ست) حالا هر چی. یه کم تماشاش کردم و باز فکر کردم که هنوز ازش عکس نگرفتم اما می دانید؟ می خارید. بعد تلفن دختر بغلی زنگ زد. بعد خب به طبع من گوش می دادم به حرف هایش. یعنی کار دیگری نمی شد کرد. به شخص پشت خط گفت دل پیچه دارم و خسته ام. بعد من فکر کردم اگر یکی به من زنگ می زد، هر کسی که بود من بهش می گفتم که کف پایم می خاره و کمی می خندیدم و این خیلی خوب بود. حتی شاید زمینه را فراهم می کرد که ناغافل کفشم را درآورم و کف پایم را خارت خارت بخارم اما خب کسی زنگ نزد. به طبع من که به حواس پرت شدن از کف پا نیاز داشتم حواسم را دادم به آقای دست راستی. خیلی بزرگ و قوی و قهرمان بود! از این ها که دور بازوشان قد دور کمر آدم است. بعد آستین پیراهن زردش برایش تنگ بود. خیلی مشمئز کننده بود. سعی کردم به گوش هایش نگاه کنم. حالا مثلن من دارم روبرو را نگاه می کنم ها، بعد زیر چشمی نگاه می کردم، نه که کوتاه تر بودم، تا شانه ش در افق دیدم بود. نمی دانم حالا چه گیری داده بودم به گوشش. بعد هی خیالی بودم که گوشش از این شکسته پکسته قراضه هاست. خب... نبود. یک گوش کوچولوی احمقانه داشت که به هیچ چیزش نمی آمد! این طوری بود که یک هو دیدم دم خانه ام. توی آسانسور خانه مان طبیعتن کفشم را درآوردم و پایم را آن قدر خاریدم که دوباره برگشتم همکف اما خطری تهدیدم نکرد و خودم تنها بودم در آسانسور سواری. یک لنگه کفش به دست آمدم توی خانه. بابایم در را باز کرد. گفتم وای این قدر کف پام می خـــــاریــــــــــد!! ضمن این که سریعن بوسمان را تحویل داد، برگشت سمت آقای اخباریان. بعد من دیدم خیلی خنده دار است ها! چرا نمی خندد خب؟ چرا برایش جالب نیست نبرد من با کف پا خاریدگی م؟ این بود که چون لازم می دانستم کسی این مهم را بداند برایتان نوشتم. همین. خدافس.

نکند اندوهی سر رسد از پس کوه یا پاز

یک جایی استراحت مفرط به پایان می رسد. آن جا یک جایی تقریبن بین تاریک شدن هوا در این جمعه ی چهارده فروردین و این که فردا چی بپوشم است. جای خوبی هم هست. شاید یک هو دل آدم بگیرد اما موقتی است. بعد خودش گشاد می شود (دل). بعد روزها دوباره می شود شبیه قبلن. از حالم اگر بخواهی بدانی خوبم و آرامم. انگار روحم در یک اگزازپام ابدی فرو رفته. پلکم می پرد. پلک چشم راستم. من با سبابه چپ نگهش می دارم و یک دستی تایپ می کنم. کمی که نگه می دارم دیگر نمی پرد. من باز دو دستی تایپ می کنم. حرف خاصی ندارم. روند سیال ذهن هم ندارم. هیچ چیز ندارم. دلم می خواهد دراز بکشم به یک جایی خیره بشوم. نه بخوانم. نه بنویسم. پسِ سرم را بگذارم روی کف دست هام که توی هم فرو رفته. کاری نکنم. هیچ کاری. تا برسد آن جا که تمام می شود استراحت مفرط. بعد بروم دوباره از سر بگیرم. زندگی کنم با یک روند آرامی. با یک روند آرامی. با یک روند آرامی. با یک روند آرامی...

نفتالین

تمام عید من به این گذشته که نمی دانستم چند شنبه بوده است. بوده روزهایی که حتی نپرسیدم امروز چند شنبه ست. چون خیلی خوب است که آدم نداند چند شنبه است. که بتواند به سبک حودخواهانه ی شب تا هر ساعتی دلت خواست بیدار بمون چون فردا نباید جواب پس بدی، زندگی کنی. که بتوانی هی این بی مسئولیتی را کش بدهی. بابایم هی به من می گوید تو نمی خواهی مسئولیت زندگی ت را بپذیری. این انتقاد جدی ش به زندگی م است. من گاهی درمی آیم که نخیرم! من پذیرفته ام. اما خب واقعن همین طور است. وقتی حتی من نمی خواهم بدانم چند شنبه است. یعنی همین دیگر. ذهن من در حالت آزاد تمایل مهار ناپذیری به حاشیه رفتن دارد. من نمی دانم چرا باید آن جوری زندگی کرد که همیشه بدانی چند شنبه است. به نظرم من یکی نمی توانم از این وجه تاریک بگذرم بی این که یک جاهایی از زندگی م بالا بزند. که ببینم وسط این که یکی دارد با من حرف می زند، می خواهم رویم را برگردانم و بروم. چون نمی توانم. چون می بینم دیگر نمی خواهم یک کلمه هم بشنوم. می خواهم برود و نباشد و چون نه هست و نیست، من مجبور می شوم بروم. خدا را شکر که حتی در نمی آید که دیدم که رفتی یا حالا مثلن سعی کردی بروی! این می شود که یک آدمی که بیاید نزدیک تاریکی ت را می بیند. خب خودش آمده و دیده دیگر. کاری از من برنمی آید. من فقط عیبم این بوده که ابری بودم. خیلی ابری. آن قدر که نتوانم بگویم نه من نیستم. خوبم... خوبم...

بعد هم وقتی آواز پری های داریوش گوش می دهی، یک هو دلت هوایی می شود. فکر می کنی این را باهاش گوش ندادی ها... به خودت می گویی کجاست یعنی؟ دلت می خواهد ببینی نیست اما می بینی دل غافل! هست. همین جاست. زنده. سالم. سرحال. گیرم نامرئی. فقط عیبش این است که جواب نمی دهد. این جوری ست دیگر. که جز آن هایی نیستی که جوابشان را می دهد. که بعد همچین که می بیندت، از نامرئی به ناپدید تغییر شکل می دهد. لال شده. لاله که من بودم لامصب. امیدی نیست به تو. تصعید بود از جامد به گاز؟ همان.

چطور این همه بی معرفتی آخر؟ واقعن چطور شد که تو، همان تو، همان توی عاشق سمج لعنتی این جور دوزخی شدی با من؟ که من احمق هلاک همان عاشق پیشگی لعنتی ت بودم... دلم آن روزها را می خواهد. آن روزهای ذوزنقه نور آفتاب را. دوازده فرودین است پس فردا. روز جموری اسلامی. چیزی یادت نمی آید؟ مهم نیست. خوش باشی رفیق. دمت غنیمت خیامچه! تمام شده لابد. هزار سال پیش گیرم یک روزهایی شبیه هیچ روزهای دیگری به ما گذشته. دلیلی ندارد یادت بماند... شما گرفتاری. بگو نق زدی لاله. بگو. عیبی ندارد. زدم. بس که بی معرفتی. هنوز به کتم نمی رود که همین است. هی فکر می کنم یک چیز دیگری می شود لابد یک لحظه ای و این کابوس مسخره تمام می شود...